Síðbúin afmæliskveðja til Búa okkar. Hann var 4 ára 27. febrúar. Hann er alltaf jafn yndislegur og virðulegur hundur.

Allt gengur sinn vanagang hjá okkur félögunum. Margt skemmtilegt hefur gerst frá síðasta bloggi enda er allt of langt síðan við höfum látið heyra í okkur. Mannfólkið er upptekið við að vera á þvælingi á daginn, við höfum varla við að heilsa og kveðja þetta lið. Fasti punkturinn hjá okkur á morgnana er hún amma sem er alltaf með okkur og er allaf jafn góð og þolinmóð. Við erum greiddir og kjassaðir og fáum gott að borða hjá henni. Stundum erum við báðir með henni upp í stólnum og allir sofa sáttir og rólegir. Ef við sjáum mannaferðir eða heyrum mannamál verjum við húsið að sjálfsögðu og geltum báðir svona til að fyrirbyggja misskilning. 

Ég (hund)skammast mín fyrir bloggleysið í sumar en allt gengur vel hjá okkur strákunum og allir eru frískir. Diljan er enn að stækka mikið og er orðinn þyngri en Búi og jafnlangur. Feldurinn hans hefur lengst og er orðinn "fluffy" og þarf því að greiða reglulega til að losna við flókabendur. Það sem vantar upp á að hann sé rennilegur er að hann er heldur of stuttur til hnésins fyrir öll þessi kíló, er sem sagt mátulega þungur en ívið of stuttur, eða þannig. Hann er yndislegur hvolpur, blíður og góður en alltaf til í leik og göngutúra þegar slíkt er í boði. Dilli er mikill orkubolti og lék sér að því að fara í fjallgöngu með fjölskyldunni í sumar. Hann er prúður með afbrigðum og stendur vaktina þegar Búi fær að borða, alltaf reiðubúinn að klára ef höfðinginn gengur frá matnum og er kominn í hæfilega fjarlægð. Búi er reyndar hættur að æsa sig við þann stutta í sambandi við mat, hann veit orðið að af nógu er að taka hvað hans mat varðar og ég alltaf reiðubúin að mata hann ef hann er eitthvað tregur til. Einnig er nóg fyrir Búa að stilla sér upp fyrir framan mig og horfa með sínum fögru augum, þá fær hann þjónustu; út að ganga, mat, koma í fang, nýtt vatn eða hvaðeina sem við finnum út úr. Dilli er ekki eins heppinn hvað matinn varðar, hann er í smá aðhaldi (sem er ekki að virka aaaalveg nógu vel) og það þýðir ekki að biðja um aukabita (nema stundum, bara smá). Oooooohhh ef maður væri nú ekki svona undanlátssamur. Jæja, en þeir hrósa líklegast happi yfir því hversu lin ég er og þakka mér með því að elta mig gersamlega á röndum, alla daga og á öllum tímum. Hér má sjá skemmtilegt myndband af gaurunum þegar Dilli á Greenies stubb sem Búi er að bíða eftir að hann missi út úr sér. Hægt er að sjá hve hinn virðulegi Búi er alveg að missa stjórn á sér meðan hinn smjattar á namminu. Samt er Búi að reyna að láta ekki á neinu bera, hehe....

 

Þeir eru vitlausir í Greenies (eða sambærilegt) og þegar Búi sér að ég er að teygja mig í það gaggar hann eins og hæna og Dilli hoppar stjórnlaus um. Diljan er reyndar aðeins nýbyrjaður að fá að smakka og fær aðeins smábita.

 

Er stundum að hugsa hvort ég sé góður hundaeigandi og þá almennt góður uppalandi. Er hrikalega léleg í að skamma, það á ekki við mig að gala á lifandi verur. Á bágt með að setja stífar reglur og halda þeim til streitu. Þegar ég reyni að rifja upp reglur hundaþjálfaranna þá byrja ég á ákveðnu "nei-i", sem eftir stutta stund breytist í "nei viltu nokkuð vera að þessu vinur" og endar síðan á "ok. þefaðu bara af staur nr. 58 elsku dúllan mín". Hin fallegu mildu cavalier-augu fara alveg með mig og reglur og venjur gleymast. Gallinn er sá að ég er viljalaust verkfæri t.d. í göngutúrum með hundana, þeir æða áfram eins og grænlenskir sleðahundar og ég kem másandi og blásandi á eftir eins og bremsulaus sleði og oft vafin inn í báða taumana eins og í grínmynd. Á nóttunni eru þeir báðir upp í rúmi, rölta þar um, koma sér fyrir, standa upp og hagræða sér á nýjum stað, hoppa niður, hoppa upp aftur, þefa af mér, leggjast ofan á maga, hrjóta, klessa sér á milli okkar hjóna, afturendinn á Dilla oftast í andlitinu á mér. Þetta tekur á og raskar svefni en þeir eru líka á gólfinu og koma oft aðeins við þegar þeir þurfa hlýju og hughreystingu. Diljan er farinn að verða sjálfstæðari og vill í auknum mæli liggja á gólfinu. En mikið er gott að geta komið upp í og fullvissað sig um að mannfólkið sé þarna enn og vilji klappa manni og leyfa manni að kúra.

Er eitthvað meira sem ég geri sem ekki "á" að gera í hundauppeldi. Jú hundarnir eru jú upp á öllum stólum og sófum og hafa m.a.s. fengið að sitja við matarborðið. Reyndar höfum við reynt að gefa þeim smá matarskammt á daginn svo þeir sofa orðið oftast þegar við borðum, ánægðir með að allir séu komnir heim og komnir á einn stað. Matmálstímar voru orðnir heldur íþyngjandi, sérstaklega þegar ég lá á fjórum fótum, skríðandi, að reyna að koma mat í höfðingjann matgranna.

En á móti þessum brestum ritarans þá er alltaf passað upp á þetta:

- hundarnir eru alltaf í ól úti við og ábyrgir (og sterkir) einstaklingar hinum megin við tauminn

- ekkert er skilið eftir á gólfum sem gæti skaðað hundana

- þeir fá nýtt vatn ca. 5-6 sinnum á dag

- þeir fara aldrei út sjaldnar en þrisvar á dag

- passað er upp á öll eiturefni og skápa þar sem slík efni eru geymd

- passað er upp á alla rafmagnsleiðslur og aðrar slysagildrur

- þeir fá alltaf að koma í fang og fá klapp þegar þeir biðja um

- þeir fara aldrei svangir í rúmið 

- þeir eru tannburstaðir reglulega (ekki mjög auðvelt)

- þeir fá aðeins góðan mat (þó ég trúi seint að þurrmatur geti verið hollari en vel lagaður mannamatur) og gætt vel að því að þeir komist ekki mannanammi

- rokið er til dýralæknis ef eitthvað er óeðlilegt

- þeir eru aldrei útilokaðir og fá alltaf að vera með mannfólkinu

- þeir fara að sjálfsögðu í cavalier-göngurnar

 

Þessar öryggisaðferðir og linkindin í uppeldinu að öðru leyti má nefna öruggt agaleysi eða skipulagt kaos. Og hundarnir eru glaðir með þetta og hafa gefið okkur mikið á móti. Hér má sjá videó af Diljani litla þar sem hann hjálpar Óla og Halldóri að læra.

Við megum vera þakklát fyrir gott veður það sem af er sumars þó búast megi við okkar hefðbundna Íslandsveðri næstu daga, þ.e. roki og rigningu. Við tókum myndir af köppunum á sunnudag og hér eru tvær góðar. Mun síðan setja inn 2 myndbönd, annað þar sem Búi er að ásælast greenies mola sem Diljan fékk og hitt þar sem við fórum með þá í Kaldársel að hlaupa frjálsir. Því miður komumst við ekki í grillgönguna en við sáum að Andrea og Díva hálfsystur fóru (hefði verið gaman að sjá þær í eigin persónu), Máni fíni og Moli - fyrir utan alla skemmtilegu vinina sem við höfum hitt í göngum.  

Litli hvolpurinn okkar hann Diljan er að verða alger stjarna. Það er ekki nóg með að hann sé að stækka og verða að afar fallegum hundi, heldur er hann svo rólegur, skemmtilegur og duglegur að leika sér sjálfur. Hann er mikil persóna og gerir margt sniðugt. Það liggur við að við séum hissa á því hve þroskaður hann er, aðeins fimm mánaða gamall - er á margan hátt eins og íhugull spekingur, e.t.v. gömul sál. Sjáiði bara hvað hann er orðinn fallegur....  En Búi fyrirmynd og vinur er aldrei langt undan og ef eitthvað bjátar á hjá Diljani er hann mættur á svæðið að athuga sinn skjólstæðing. Í einu skiptin sem þeir eru ekki einlægir bandamenn er þegar matur er á borðum. Búi passar sinn mat en Diljan sætir færis þó hann sé nýbúinn að borða sinn skammt og hann sé dauðhræddur við skammir Búa fyrir matarhnuplið. Maður er bara allaf svo svangur. Það er ótrúlega fyndið að sjá Diljan sitja við hlið Búa þegar matargjafir eru og horfa í aðra átt, mjög sakleysislegur. Síðan gjóar hann augunum af og til í áttina að leifunum og bíður í trú um að eitthvað, bara eitthvað smá verði eftir til að narta í.  Fyrst skildum við ekkert í hvert hann var að horfa, sá stutti, á skápahurðir og fleira óáhugavert. Nei, þetta á að sýna að hann sé ekki að ásælast mat Búa og forðar honum í leiðinni frá skömmum. En hann ásælist og það af lífs og sálar kröftum.  

Nú hefur aldeilis verið hlé á bloggi frá gaurunum en báðir hafa það gott og Diljan keppist við að stækka. Hann er um það bil að verða húshreinn, þ.e. hann pissar á ákveðinn stað, í bala sem hann getur gengið inn í (öh erfitt að útskýra). Eins og þeir vita sem fylgst hafa með á síðunni vill hann alls ekkert gera úti, honum finnst það alveg óviðeigandi. Við erum nýkomin úr sveitinni og allir hressir, Búi er reyndar ekki góður í bíl, hann er líkast til nokkuð bílveikur og síðustu 20 mínúturnar eru honum erfiðar (og okkur þá líka). Hann er þó alltaf jafn góður og prúður, en maður sér á honum og finnur að honum er ekki skemmt. Diljan finnur þetta líka því hann byrjar að kyssa hann og sleikja, Búi lætur það yfir sig ganga og kannski líður honum betur, hættir að minnsta kosti að geta hugsað um ónotin fyrir fleðulátum í litla gaurnum.  

Ýmislegt hefur á daga strákanna drifið í vikunni. Þeir fórum báðir til dýralæknis í ormahreinsun og Diljan fór í sprautu. Dýralæknirinn var mjög góð við þá og gaf sér góðan tíma til að svara mörgum spurningum. Hún yfirfór Diljan litla vandlega eins og það var nú erfitt því hann vildi eðlilega engu hlýða. Það versta var að eftir þukl og ítarlegt mat kom úrskurðurinn - Dilli er feitabolla! Hvílík hneisa. Jú víst er hann matgráðugur en okkur finnst hann hafa orðið rennilegri með aldrinum og hlutfallslega með miklu minni bumbu en hann var ;-) 

Það gefst ekki mikill tími í blogg því það er svo margt skemmtilegt að gera. Við Óli höfum skipst á að vera í fríi svona a.m.k. að hluta til og höfum líka getað unnið heima. Það er ágætt að dreifa fríinu, ekki síst á meðan Diljan er svona ungur og Búi til þess að gera ný kominn til okkar. Þeir hafa farið í bústaðinn og gamla Dalakofann, í afmæli (til hamingju Þórdís litla) og út í garð, svona fyrir utan hinar hefðbundnu göngur Búa. Diljan fær nú ekki að fara í göngu nema út í garð og það er mikil sorg þegar hann horfir á eftir Búa. Reynum að dúlla extra við hann á meðan. Hann er of stuttur til hnésins í lengri túra og svo hefur hann ekki fengið allar bólusetningar enn. Hann lætur nú líka eins og ég veit ekki hvað í göngum, jú eins og hvolpur ;-)

Hér eru myndir af gaurunum í Dalakofanum, það er svo gaman að veltast í grasinu og svo gott að það skuli loksins vera komið gott veður......





Í dag fara þeir báðir til dýralæknis í sprautur og tékk. Hlakka ekki til - vona bara að við förum ekki öll að gráta. Meira síðar......

Mikið er búið að vera gaman hjá okkur að undanförnu. Alltaf gaman hjá Diljani, svo mikið nýtt að upplifa. Lífið sjálft algert ævintýri. Búi er aldeilis búinn að gera mikið, fara í Cavalier gönguna og hitta alla hina fínu Cavalierana og...
Kúrt hjá ömmu. Alger sæla.

Það er svo mikið að gera á heimilinu að það gefst lítill tími til að blogga. Þessir eru þó ósköp slakir þarna eins og sjá má.


Diljan litli er upptekinn við að borða og stækka og síðan að ráðast á Búa og bjóða upp í gamnislag. Búi er ævintýralega rólegur yfir þessu og það jaðrar við að hann hafi lúmskt gaman að þeim stutta og veltist gjarnan með honum. Þó getur hann orðið svolítið þreyttur þegar sá litli hangir sífellt  í eyrunum á honum. Diljan á erfitt með að hætta leik þá hæst stendur eins og flest ungviði. Búi leggur þá hramminn á hann og hristir hann af sér. Í einu skiptin sem Búi hefur hvæst á Diljan litla er þegar hann ætlar að stela af honum mat. Það kom mér á óvart að Búi er örlítið matsár og því pössum við okkur að halda þeim litla uppteknum þegar höfðinginn borðar. Eins og fyrri daginn tekur hann sér góðan tíma og vill helst vera mataður á einu og einu korni. Hann er líka mjög áhugasamur um hvolpamatinn og vill hann allra helst. Ég held að það sé smá samkeppni í gangi og að Búi fái meiri áhuga á mat þegar Diljan er eins og þeytispjald um öll gólf í matarleit. Það er ótrúlega fyndið að sjá að Diljan hefur meiri áhuga á því sem Búi fær að borða en á eigin skammti. Auðvitað borðar hann matinn sinn á methraða en ekki fyrr en hann hefur gengið úr skugga um hvað Búi er að bardúsa og ef Búi fær lúku af hvolpamat er sá litli mættur eins og hakkavél og étur þann skammt fyrst. Svona hefur hann allar klær úti við að fá í sig og á. Annars hefur hann nú bætt á sig töluverðu og er orðinn 5 kílóa smáhlunkur. Það er ótrúlegt því hann er svo lítill enn miðað við Búa sem er 10,8.  
Við höfum tekið mikið af myndum þegar þeir sofa enda ótrúlega stellingar á þeim stundum. Veit varla hvað snýr upp og hvað niður á þessari mynd.




Nú er ég farin að fara með þann stutta í gönguferðir niður í garð og það er rosalega gaman hjá honum. Hér eru myndir af honum í fyrsta sinn með beisli. Oh, ég er svo spenntur!!


Hann hefur mikla orku og tekur nokkra öfluga spretti hér innanhúss og út á svalir 1-2 á dag. Þá er hraðinn svo mikill að hann rennur stundum á hliðina í beyjgunum en heldur ótrauður áfram. Búi horfir á þetta með uppgjafarsvip, hvað er eiginlega málið með þessi hlaup? Einnig er Búi undrandi hvað sá litli hefur mikinn áhuga á að elta bolta og stela sokkum. Ógurlega barnalegt allt saman.



Hér er vinur þeirra beggja, hann Viktor sem kemur í heimsókn með Kollu. Hann er mikill áhugamaður um bolta og Diljan er til í að leika við hann en Búi lætur sér fátt um finnast.



Búi er elskulegur að vanda. Mann langar svo til að knúsa hann fyrir góðmennskuna og við látum það nú öll eftir okkur. Við höfum aldrei vitað yndislegri hund. Við reynum að sinna honum vel en hann horfir oft "sorgmæddur" á mig þegar ég held á hvolpaskottinu.



Sá litli vill helst alltaf kúra í olnbogabótinni hjá mér og þá er ekki mikið pláss eftir fyrir Búa. Hann fær í staðinn góðar göngur og mikið klapp og hrós. Hann fær líka að sofa uppí hjá okkur, sem sá litli fær ekki enn (kemst ekki upp). Þetta finnst honum gott þó oftast sofi hann lungann úr nóttinni á gólfinu. Þar er svalara. 
Diljani hefur ekkert farið fram í klósettmálum. Hefur eiginlega farið aftur ef eitthvað er. Því lengur sem við stöndum úti með honum á svölunum því lengur heldur hann í sér. Á meðan þetta blogg var skrifað hefur hann gefið sýnishorn á gólfið (inni) af báðum tegundum þó að opið sé út. Og hann er frekar stoltur af þessu en hitt. Síðan kemur hann og biður um að vera tekinn upp og fá að kúra. Hann situr eins og brúnn bangsi á gólfinu og starir á mig, biðjandi. Ég skrifa bloggið með annarri hendinni. Í hinni kúrir lítið heitt hvolpaskott.  Getur nokkur toppað svona krútt?

Strákarnir eru forvitnir og vilja helst að allir séu á sama svæði í húsinu. Ef einhver er uppi er þetta algeng sjón þegar litið er niður.



Heyrumst og sjáumst í Cavalier-göngunni á sunnudag (Búi mætir en Diljan heldur sig heima um sinn).