Litli hvolpurinn okkar hann Diljan er að verða alger stjarna. Það er ekki nóg með að hann sé að stækka og verða að afar fallegum hundi, heldur er hann svo rólegur, skemmtilegur og duglegur að leika sér sjálfur. Hann er mikil persóna og gerir margt sniðugt. Það liggur við að við séum hissa á því hve þroskaður hann er, aðeins fimm mánaða gamall - er á margan hátt eins og íhugull spekingur, e.t.v. gömul sál. Sjáiði bara hvað hann er orðinn fallegur....  En Búi fyrirmynd og vinur er aldrei langt undan og ef eitthvað bjátar á hjá Diljani er hann mættur á svæðið að athuga sinn skjólstæðing. Í einu skiptin sem þeir eru ekki einlægir bandamenn er þegar matur er á borðum. Búi passar sinn mat en Diljan sætir færis þó hann sé nýbúinn að borða sinn skammt og hann sé dauðhræddur við skammir Búa fyrir matarhnuplið. Maður er bara allaf svo svangur. Það er ótrúlega fyndið að sjá Diljan sitja við hlið Búa þegar matargjafir eru og horfa í aðra átt, mjög sakleysislegur. Síðan gjóar hann augunum af og til í áttina að leifunum og bíður í trú um að eitthvað, bara eitthvað smá verði eftir til að narta í.  Fyrst skildum við ekkert í hvert hann var að horfa, sá stutti, á skápahurðir og fleira óáhugavert. Nei, þetta á að sýna að hann sé ekki að ásælast mat Búa og forðar honum í leiðinni frá skömmum. En hann ásælist og það af lífs og sálar kröftum.