Diljan er nú kominn úr mútum eða svo gott sem og er orðinn háværari en Búi ef eitthvað er. Amma leyfir þeim að gelta smá og fer m.a.s. með þeim fram á gang þegar þeir sækja hana. Svona þannig að þeir geti sýnt henni hvað þeir eru að meina. Diljan er orðinn algert ljós en hann er svolítil brussa og þegar Búi tekur á móti okkur kemur hann á fleygiferð og ýtir Búa frá, svona smá afbrýðisemi í gangi. En þeir mega ekki hvor af öðrum sjá, þegar við fórum með Diljan í tárakirtlaskolun lá Búi við dyrnar að bíða eftir honum allan tímann. Og þegar Búi fór í hjartaskoðun í dag (sem hann stóðst með sóma) var Diljan litli ómögulegur og svo ofsakátur þegar við komum heim. Diljan er stundum klaufi að sýna Búa hversu mikils hann metur hann, t.d. hefur hann það fyrir sið að bíta alltaf í eyrun á Búa þegar eitthvað mikið stendur til og hann er spenntur. Þegar þeir fara í göngutúra hangir Diljan á eyrunum á Búa fyrstu metrana og við höfum ekki náð að venja hann af þessu. Búi er svo rólegur að hann kveinkar sér aldrei og er eiginlega hættur að ala þann sver..., ég meina þann stutta upp. Því situr Búi uppi með rytjulega tjásur á eyrunum.

Okkur langar að fara með Búa á sýningu bráðlega, hann er svo fallegur og góður hundur og við erum ansi montin af honum. Við vitum að tilhneigingin er að tegundin fari minnkandi en við erum einmitt hrifin af því hve Búi er stór og sterklegur. Diljan er auðvitað stórfallegur prakkari en við leggjum ekki á hann/okkur að setja hann í stífa megrun svo hann fengi bara skammarverðlaun fyrir holdafarið ;-) Hann fer hinsvegar bráðlega á hvolpanámskeið, þarf að læra að ganga við hæl og hætta að toga svona ógurlega í okkur á göngu. Hann er líka stórgreindur seppi og gæti lært allar hundakúnstirnar - nammi sjáiði til.

Meira síðar.